คุณค่าด้านวรรณศิลป์

ศิลปะการใช้เสียง คำ ภาพพจน์ รสวรรณคดี และพรรณนาโวหาร

เล่นสัมผัสสระและสัมผัสอักษร ทำให้เกิดจังหวะไพเราะและช่วยสร้างภาพการเคลื่อนไหว

ใช้อุปมาและอติพจน์เพื่อขยายอารมณ์ ความอาลัย และความปรารถนาให้เด่นชัด

บทโศกแสดงความอาลัยอาวรณ์ ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความไม่เที่ยงของชีวิต

พรรณนาธรรมชาติ สายน้ำ พรรณไม้ และเจดีย์ภูเขาทองอย่างเป็นลำดับจนผู้อ่านเห็นภาพ

นำชื่อสถานที่มาเชื่อมโยงกับความหมายและความรู้สึก เช่น บางพูด บางเดื่อ และบางจาก

เลือกคำที่เลียนการเคลื่อนไหวและเสียง เช่น น้ำวน เรือโคลง และยุงชุม ทำให้ฉากมีชีวิตชีวา